تنشهای دیرینه میان افغانستان و پاکستان در روزهای اخیر وارد مرحلهای بیسابقه شده و به گفتهٔ مقامهای رسمی اسلامآباد، دو کشور اکنون در وضعیت «جنگ آشکار» قرار دارند. این بحران پس از آن شدت گرفت که هر دو طرف در پی حملات مرزی، دست به عملیات هوایی و زمینی متقابل زدند. بر اساس گزارشها، درگیری زمانی آغاز شد که نیروهای طالبان در افغانستان یک حملهٔ مرزی علیه مواضع پاکستان انجام دادند. اسلامآباد در واکنش، حملات هوایی گستردهای را علیه اهدافی در کابل، قندهار و پکتیا اجرا کرد. ساعاتی بعد، مقامهای پاکستانی اعلام کردند که چندین شهر این کشور نیز هدف حملات پهپادی قرار گرفته است. در مقابل، طالبان اعلام کردهاند که «عملیات تهاجمی گسترده» علیه نیروهای پاکستانی در امتداد خط دیورند در حال اجرا است. این خط مرزی سالهاست که یکی از نقاط اصلی تنش میان دو کشور بهشمار میرود. پاکستان ادعا میکند که افغانستان پناهگاه امنی برای گروههای شورشی مانند تحریک طالبان پاکستان (TTP) و برخی گروههای بلوچ فراهم کرده است؛ اتهامی که طالبان آن را رد میکنند. اسلامآباد میگوید هدف حملاتش «از بین بردن تهدیدهای امنیتی» است. طالبان میگویند حملات پاکستان «نقض حاکمیت ملی» است و عملیات آنان پاسخی به «تجاوزات مکرر» پاکستان محسوب میشود. سخنگوی طالبان اعلام کرده که افغانستان آمادهٔ مذاکره است، اما در برابر حملات پاکستان «سکوت نخواهد کرد». تحلیلگران بینالمللی هشدار دادهاند که این جنگ میتواند به بیثباتی گستردهتر در منطقه منجر شود. دلایل این نگرانی عبارتاند از: احتمال فعال شدن گروههای مسلح در دو سوی مرز تهدید امنیت مسیرهای تجاری و ترانزیتی افزایش فشار بر کشورهای همسایه احتمال ورود بازیگران بینالمللی برای مدیریت بحران سازمان ملل نیز خواستار آتشبس فوری شده و نسبت به تلفات غیرنظامیان هشدار داده است. با توجه به شدت درگیریها، کارشناسان معتقدند که: اگر مذاکرات فوری آغاز نشود، جنگ میتواند به یک بحران طولانیمدت تبدیل شود؛ هر دو کشور با مشکلات اقتصادی و امنیتی داخلی روبهرو هستند و ادامهٔ جنگ فشار بیشتری ایجاد خواهد کرد؛ احتمال میانجیگری بینالمللی، بهویژه از سوی سازمان ملل و کشورهای منطقه، افزایش یافته است..
تنشهای دیرینه میان افغانستان و پاکستان در روزهای اخیر وارد مرحلهای بیسابقه شده و به گفتهٔ مقامهای رسمی اسلامآباد، دو کشور اکنون در وضعیت «جنگ آشکار» قرار دارند. این بحران پس از آن شدت گرفت که هر دو طرف در پی حملات مرزی، دست به عملیات هوایی و زمینی متقابل زدند.
بر اساس گزارشها، درگیری زمانی آغاز شد که نیروهای طالبان در افغانستان یک حملهٔ مرزی علیه مواضع پاکستان انجام دادند. اسلامآباد در واکنش، حملات هوایی گستردهای را علیه اهدافی در کابل، قندهار و پکتیا اجرا کرد. ساعاتی بعد، مقامهای پاکستانی اعلام کردند که چندین شهر این کشور نیز هدف حملات پهپادی قرار گرفته است.
در مقابل، طالبان اعلام کردهاند که «عملیات تهاجمی گسترده» علیه نیروهای پاکستانی در امتداد خط دیورند در حال اجرا است. این خط مرزی سالهاست که یکی از نقاط اصلی تنش میان دو کشور بهشمار میرود.
پاکستان ادعا میکند که افغانستان پناهگاه امنی برای گروههای شورشی مانند تحریک طالبان پاکستان (TTP) و برخی گروههای بلوچ فراهم کرده است؛ اتهامی که طالبان آن را رد میکنند. اسلامآباد میگوید هدف حملاتش «از بین بردن تهدیدهای امنیتی» است.
طالبان میگویند حملات پاکستان «نقض حاکمیت ملی» است و عملیات آنان پاسخی به «تجاوزات مکرر» پاکستان محسوب میشود. سخنگوی طالبان اعلام کرده که افغانستان آمادهٔ مذاکره است، اما در برابر حملات پاکستان «سکوت نخواهد کرد».
تحلیلگران بینالمللی هشدار دادهاند که این جنگ میتواند به بیثباتی گستردهتر در منطقه منجر شود.
دلایل این نگرانی عبارتاند از:
احتمال فعال شدن گروههای مسلح در دو سوی مرز
تهدید امنیت مسیرهای تجاری و ترانزیتی
افزایش فشار بر کشورهای همسایه
احتمال ورود بازیگران بینالمللی برای مدیریت بحران
سازمان ملل نیز خواستار آتشبس فوری شده و نسبت به تلفات غیرنظامیان هشدار داده است.
با توجه به شدت درگیریها، کارشناسان معتقدند که:
اگر مذاکرات فوری آغاز نشود، جنگ میتواند به یک بحران طولانیمدت تبدیل شود؛
هر دو کشور با مشکلات اقتصادی و امنیتی داخلی روبهرو هستند و ادامهٔ جنگ فشار بیشتری ایجاد خواهد کرد؛
احتمال میانجیگری بینالمللی، بهویژه از سوی سازمان ملل و کشورهای منطقه، افزایش یافته است..
About The Author
